Yazılarım

Geçen aylarda bir talk show sırasında konuk sanatçı yeni tanıştığı insanlara dair güven testi olarak onlara “En eski arkadaşın kaç yıllık?” sorusunu yönelttiğini söyledi. O an bu soru, sunucu tarafından da anlamlı ve denemeye değer bulundu. Bu ölçüye göre, o kişinin ne kadar sadık bir dost olduğunu, her şeye rağmen ilişkisine nasıl sahip çıktığı, kalıcılığı ve dostluk kurmaya değer olup olmadığı anlaşılıyordu belli ki. Bu biraz kafa karıştırıcı geldi bana. Derken bir zaman sonra konuyla ilgili bir başka yorumla karşılaştım. Bu defa aynı arkadaşlıklarda park etmenin ne kadar tek düze ve kişinin gelişimine hizmet etmediğinden bahsederek bu ölçü sorusunun yanlışlığından dem vuruyordu. İşte bu düşünmeye değerdi.

Bazen bir kitap okursun ve hayatın değişmez ama daha önce duyduğun, bildiğin ve anlamlandırdığın şeyler derinleşir. Hele de bu okuma eylemini bir grup yol arkadaşı ile birlikte gerçekleştirerek sendeki izdüşümlerini paylaşma fırsatı da bulursan derinleşme süreci daha da keyifli olur.

Bir süredir yazım konusuna  hayatımda daha çok zaman ayırmak istiyordum ve bu akşam da kafamdaki bazı notları yazıya dökmek niyetindeydim. Ne büyük bir yanılsama! “Hayat siz planlar yaparken başınıza gelenlerdir” buyurmuş John Lennon. Bu sözü her gün ve belki de gün içinde birkaç kez tecrübe etmek mümkün.

Resim sanatı ile ilişkim çok derin olmamasına rağmen, ilişkimiz daha ziyade; müze ve sergi ziyaretlerine gitmek, eser ve yaratıcısı ile bağ kurmak, ait  olduğu dönemlere dair düşünmek ve bende uyandırdığı duyguları keşfetmek şeklinde tanımlanabilir.