Bir süredir yazım konusuna hayatımda daha çok zaman ayırmak istiyordum ve bu akşam da kafamdaki bazı notları yazıya dökmek niyetindeydim. Ne büyük bir yanılsama! “Hayat siz planlar yaparken başınıza gelenlerdir” buyurmuş John Lennon. Bu sözü her gün ve belki de gün içinde birkaç kez tecrübe etmek mümkün.
Bu cümle bazı anlarda yöneticinin işini ne kadar da kolaylaştırır. Ya da o an öyle gelir. İnsan kaynakları masalarının takdir ve teşekkürden çok daha fazla, talep ve hatta şikayetlere tanık olduğunu bilecek kadar uzun yıllar çalışma fırsatım oldu İK diyarında. Dolaylı ya da direkt olarak çok kere duyduğum bir cümleydi; “Ama İK öyle istiyor!”.
Resim sanatı ile ilişkim çok derin olmamasına rağmen, ilişkimiz daha ziyade; müze ve sergi ziyaretlerine gitmek, eser ve yaratıcısı ile bağ kurmak, ait olduğu dönemlere dair düşünmek ve bende uyandırdığı duyguları keşfetmek şeklinde tanımlanabilir.
Varoluş boyutlarımızdan biri olmasına rağmen duygularımızı keşfetmek ve yönetmek bütünlemeye kaldığımız derslerden biri gibi görünüyor. Nice öğretide altı çizilir lakin, biz bazen o yokmuş gibi davranmayı tercih ederiz. Bu durum onu fark etmediğimizden, tanımlayamadığımızdan ya da baş etmekte zorlanarak kaçmayı tercih etmemizden kaynaklanabilir.
Alıştığımızın dışına çıkmak, farklı bir adım atmak, yeni olanı denemek; coşku ile sükûnet ya da tedirginlik ile korku aralığında yoğunluğu farklılaşan duygularda yakalıyor çoğu zaman bizi. Hayatta, değişime çok çabuk uyum sağladığımız, belki daha güçlü bir duruşla harekete geçtiğimiz anlar da oluyor mutlaka.
Hayatı bir tür deneyim ve gelişim yolculuğu olarak tanımlıyorum uzun zamandır. Bazılarımız farkında olmadan yaşayıp gidiyor, bazılarımız olayların ve durumların üzerine gitmekte mahir, bazılarımız da içten içe sıkıntıların farkında ama anlık olarak kaçış kolay geliyor ve içe bakışı ileride bir zamanda odaklanmak üzere park ediyorlar.
