Bir aralar konuşması çok moda olan bir yaşam stili vardı; “Hygge”. Kitapları Türkçeye çevrilmiş, üzerine makaleler yazılmış ve “Nasıl mutlu olunur?” sorusunun reçetesi haline dönmüştü. Bu hayat felsefesinin pek çok unsurunu (bu başlık altında tanımlamamış olsam da) hayatımın parçası yapmış olmaktan pek bir keyiflenmiş; bazılarını da daha çok hayatıma sokmak istemiştim.
Uzaktan iletişime geçtik geçeli çok şey değişti. Yakınlığa göresarılmayı, öpüşmeyi daha çok sevenlerimiz, “tokalaşmak yeter”diyenlerimiz, yüz yüze iletişimde olmayı öncelik tutanlarımız vardı.Bazımız da “telefon hatta mesaj bile yeter; ne gerek var öyle uzunuzun detaylara ve vakit kaybına” diyordu.
İçinden geçmeye devam ettiğimiz günlerde halen kafalar karışık. Şu sıralar çokça duyduğumuz “kendimize döndük”, “içimizi dinlendik”,“durduk” gibi şeyler gelmiyor benim aklıma; çünkü benim baktığım yerden çok da öyle görünmüyor. Çok sevgili bir dostumun dediği gibi herkesin “bir durmak lazım” dediği ama çokça durulamayan zamanlardan geçtik, geçiyoruz.
