Resim sanatı ile ilişkim çok derin olmamasına rağmen, ilişkimiz daha ziyade; müze ve sergi ziyaretlerine gitmek, eser ve yaratıcısı ile bağ kurmak, ait olduğu dönemlere dair düşünmek ve bende uyandırdığı duyguları keşfetmek şeklinde tanımlanabilir.
Varoluş boyutlarımızdan biri olmasına rağmen duygularımızı keşfetmek ve yönetmek bütünlemeye kaldığımız derslerden biri gibi görünüyor. Nice öğretide altı çizilir lakin, biz bazen o yokmuş gibi davranmayı tercih ederiz. Bu durum onu fark etmediğimizden, tanımlayamadığımızdan ya da baş etmekte zorlanarak kaçmayı tercih etmemizden kaynaklanabilir.
Alıştığımızın dışına çıkmak, farklı bir adım atmak, yeni olanı denemek; coşku ile sükûnet ya da tedirginlik ile korku aralığında yoğunluğu farklılaşan duygularda yakalıyor çoğu zaman bizi. Hayatta, değişime çok çabuk uyum sağladığımız, belki daha güçlü bir duruşla harekete geçtiğimiz anlar da oluyor mutlaka.
Hayatı bir tür deneyim ve gelişim yolculuğu olarak tanımlıyorum uzun zamandır. Bazılarımız farkında olmadan yaşayıp gidiyor, bazılarımız olayların ve durumların üzerine gitmekte mahir, bazılarımız da içten içe sıkıntıların farkında ama anlık olarak kaçış kolay geliyor ve içe bakışı ileride bir zamanda odaklanmak üzere park ediyorlar.
İlk kez 2008 yılında tanıştım koçluk kavramı ile. Hemen hemen tüm sektörlerde, yöneticilerin klasik yöntemlerin dışına çıkması gereğinden ve koçluk becerilerini de kazanmalarının öneminde bahsediliyordu. O dönem insan kaynakları yöneticisi olarak çalışıyordum. Koçluk becerisinin tam olarak ne olduğunu ve diğer yönetim anlayışlarından farkını görmek amacıyla katıldığım programdan aklımda kalan üç başlık “etkili dinlemek”, “güçlü sorular sormak” ve “yargılardan arınabilmek” olmuştu
Kutup kelimesinin bana ilk çağrıştırdığı zıtlık ve çatışma idi. İki taraftan birini seçme zorunluluğu ve belki de bu halin bir sonucu olarak diğer “taraf”, yani karşıdaki ile bitmeyen bir gerilim demekti.
